Stomatologia dziecięca

Jak przygotować dziecko do wizyty u dentysty?

Sposób, w jaki rodzic opowiada o wizycie, może wpływać na nastawienie dziecka. Najlepiej przekazywać krótkie, spokojne i prawdziwe informacje, bez przedstawiania leczenia jako czegoś nieprzyjemnego lub groźnego.

Przed wizytą warto:

• powiedzieć dziecku, że dentysta obejrzy i policzy jego zęby,
• unikać określeń takich jak „ból”, „zastrzyk”, „wiercenie” czy „wyrywanie”,
• nie obiecywać, że „na pewno nic nie będzie robione”,
• nie opowiadać przy dziecku o własnych trudnych doświadczeniach,
• wybrać porę dnia, w której dziecko jest wypoczęte,
• zadbać o spokojny przebieg dnia przed wizytą,
• zabrać informacje o stanie zdrowia i przyjmowanych lekach,
• przekazać lekarzowi informacje o wcześniejszych doświadczeniach stomatologicznych.

Rodzic powinien unikać nadmiernego przygotowywania dziecka poprzez szczegółowe opisywanie procedur. Lekarz może wyjaśnić kolejne czynności w sposób dostosowany do wieku i poziomu rozwoju małego Pacjenta.

Kiedy należy zgłosić dziecko do dentysty?

Wizytę warto umówić, gdy rodzic zauważy:

• ciemne, jasne lub kredowobiałe plamy na zębach,
• widoczny ubytek,
• ból zęba,
• reakcję na zimne, ciepłe lub słodkie produkty,
• niechęć do gryzienia jedną stroną,
• zatrzymywanie się jedzenia pomiędzy zębami,
• ukruszenie albo złamanie zęba,
• obrzęk dziąsła lub policzka,
• niewielką zmianę przypominającą krostkę na dziąśle,
• krwawienie dziąseł,
• nieprzyjemny zapach z ust,
• nadmierną ruchomość zęba,
• nieprawidłowe wyrzynanie zębów stałych,
• uraz zęba po upadku lub uderzeniu.

Próchnica może początkowo nie powodować bólu. Regularne kontrole umożliwiają zauważenie zmian, zanim staną się bardziej rozległe.

Przeglądy stomatologiczne dzieci

Podczas wizyty lekarz ocenia stan zębów mlecznych i stałych, dziąseł oraz błony śluzowej jamy ustnej. Sprawdza również proces wyrzynania zębów i miejsca szczególnie narażone na próchnicę.

Kontrola może obejmować ocenę:

• obecności ubytków próchnicowych,
• stanu wcześniejszych wypełnień,
• przebarwień i zmian w szkliwie,
• higieny jamy ustnej,
• stanu dziąseł,
• kolejności wyrzynania zębów,
• utraty zębów mlecznych,
• widocznych nieprawidłowości zgryzu,
• konieczności zastosowania dodatkowej profilaktyki.

Częstotliwość wizyt powinna być dopasowana do indywidualnego ryzyka próchnicy. U części dzieci wystarczą standardowe kontrole, natomiast dzieci z licznymi ubytkami, trudnościami w utrzymaniu higieny lub aparatem ortodontycznym mogą wymagać częstszej obserwacji.

Leczenie próchnicy zębów mlecznych

Wypełnienie powinno umożliwić dziecku wygodne gryzienie i ograniczyć dalszy rozwój uszkodzenia. Po wykonaniu odbudowy lekarz sprawdza jej dopasowanie oraz kontakt z zębami przeciwstawnymi.

Wczesne wykrycie próchnicy zwykle pozwala na przeprowadzenie mniej rozległego zabiegu. Z tego powodu nie warto odkładać wizyty do momentu pojawienia się bólu.

Wypełnienie w zębie mlecznym

Wypełnienie stosuje się, gdy w zębie powstał ubytek, ale istnieje możliwość jego odbudowy. Lekarz oczyszcza zmienione tkanki, przygotowuje powierzchnię zęba i zakłada odpowiednio dobrany materiał.

Zakres leczenia zależy między innymi od:

• rozmiaru ubytku,
• liczby uszkodzonych powierzchni,
• stanu miazgi zęba,
• możliwości utrzymania suchego pola zabiegowego,
• stopnia współpracy dziecka,
• czasu pozostałego do naturalnej wymiany zęba.

Ząb mleczny powinien być leczony, jeżeli może być zachowany i nadal pełnić swoją funkcję. Ostateczną metodę postępowania lekarz ustala po badaniu.

Opatrunek w zębie mlecznym

W niektórych sytuacjach podczas pierwszej wizyty nie wykonuje się ostatecznego wypełnienia. Lekarz może założyć opatrunek, który czasowo zabezpiecza ząb przed zanieczyszczeniem i wpływem czynników zewnętrznych.

Opatrunek może zostać zastosowany między innymi:

• przy głębokim ubytku,
• w przypadku nagłej wizyty z bólem,
• pomiędzy kolejnymi etapami leczenia,
• gdy potrzebna jest obserwacja reakcji zęba,
• gdy wykonanie docelowej odbudowy wymaga następnego spotkania.

Opatrunek nie zawsze jest rozwiązaniem ostatecznym. Rodzic powinien zgłosić się z dzieckiem na kolejną wizytę w terminie wyznaczonym przez lekarza, nawet jeżeli dolegliwości ustąpią.

Ekstrakcja zęba mlecznego

Podstawowym celem leczenia jest zachowanie zęba mlecznego do czasu jego naturalnej wymiany. Nie zawsze jest to jednak możliwe.

Usunięcie zęba mlecznego może być rozważane, gdy:

• ząb jest bardzo mocno zniszczony,
• nie można wykonać trwałej odbudowy,
• występuje rozległy stan zapalny,
• pojawia się nawracający ból lub obrzęk,
• korzeń uległ znacznemu uszkodzeniu,
• ząb jest przyczyną zakażenia,
• ząb mleczny utrudnia prawidłowe wyrzynanie zęba stałego,
• doszło do urazu uniemożliwiającego zachowanie zęba,
• występują inne wskazania wynikające z planu leczenia.

Przed zabiegiem lekarz ocenia stopień ruchomości zęba, jego korzenie oraz położenie rozwijającego się zęba stałego. W razie potrzeby może zostać zalecona diagnostyka RTG.

Po przedwczesnej utracie wybranych zębów mlecznych konieczna może być obserwacja rozwoju zgryzu. W niektórych sytuacjach ortodonta może rozważyć zastosowanie utrzymywacza przestrzeni.

Lakowanie zębów stałych

Lakowanie jest zabiegiem profilaktycznym polegającym na zabezpieczeniu głębokich bruzd i zagłębień znajdujących się na powierzchni żującej zęba.
W takich miejscach łatwo gromadzą się resztki jedzenia i płytka bakteryjna. Bruzdy mogą być na tyle wąskie, że włókna szczoteczki nie oczyszczają ich dokładnie. Lak wypełnia te nierówności i tworzy gładszą powierzchnię, łatwiejszą do utrzymania w czystości.

Zabieg wykonuje się najczęściej w świeżo wyrżniętych zębach trzonowych i przedtrzonowych, po wcześniejszej ocenie ich powierzchni przez lekarza.

Uszczelnianie bruzd zębów stałych

W ofercie Axis Stomatologia znajduje się również wypełnianie i uszczelnianie bruzd zębów stałych. Zabieg może zostać wykonany po ocenie powierzchni zęba i zakwalifikowaniu go przez lekarza.

Postępowanie dobiera się do stanu szkliwa oraz głębokości i budowy bruzd. Jeżeli lekarz zauważy zmianę wymagającą innego leczenia, przedstawia rodzicowi odpowiedni sposób dalszego postępowania.